Menu
nlenfrde

De kwaliteitsnormen binnen de forensische psychologie liggen aanzienlijk lager dan die van de klinische psychologie.

Forensische psychologie past geen enkele kennis toe vanuit de professionele psychologie van de afgelopen 100 jaar. Helemaal niets.

Ik heb hun rapporten gelezen. Het ontbreekt volledig aan toepassing van enige kennis van de afgelopen 100 jaar vanuit professionele psychologie.

Ze passen geen kennis toe van de psychoanalyse (overdracht, tegenoverdracht), van de leertheorie (versterking, stimuluscontrole), van gehechtheid (interne werkmodellen, verdriet en verlies), van de familie systeem therapie (cross-generational coalition; emotional cutoff), van trauma (re-enactment, trans-generationele transmissie), van de neuro-ontwikkeling van de hersenen (role-reversal; breach-and-repair).

Zelfs niet van de cognitieve dissonantie uit de jaren vijftig. Ze passen zelfs geen cognitieve dissonantie toe. Elke keer als we het kind vragen een verklaring af te leggen die niet waar is, gaat het kind meer geloven in diezelfde valse verklaring. Cognitieve dissonantie. We creëren de afwijzing van het kind door het kind te vragen naar de afwijzing. Vragen "Waarom wil je niet bij je moeder zijn?" creëert het geloof - cognitieve dissonantie.

Past de forensische psychologie iets van deze kennis toe? Nee.

De norm 2.04 van de APA ethische code vereist de toepassing van de wetenschappelijke kennis van de professionele psychologie. De forensische psychologie past uberhaupt geen kennis van de afgelopen 100 jaar toe. Hun kwaliteitsnormen bevinden zich onder het professionele niveau.

Zodra we de kwaliteitsnormen en gevestigde kennis van de professionele psychologie toepassen, kunnen we problemen onmiddellijk oplossen.

Maar als we de kennis van vóór de 20e eeuw aanhouden, zullen we niets oplossen. Met het verzinnen van nieuwe, simplistische vormen van ziektes in plaats van het toepassen van de kennis van de professionele psychologie, negeren we de kwaliteitsnormen.

De reden dat we kennis moeten toepassen, is omdat onze patiënten ons nodig hebben om dingen op te lossen. Als we geen kennis toepassen, genezen we niets. Als u naar uw arts gaat met symptomen van een ziekte, dan wilt u toch ook dat de arts de wetenschappelijk bewezen kennis van de afgelopen 100 jaar toepast? Of wil je dat een arts wat verzint?

Kennis. De hechtingstheorie. Familie Systeem therapie. Persoonlijkheidsstoornissen, complex trauma.

De kennis is er, pas het toe.  Dat is een professionele verplichting. Standaard 2.04 van de APA ethische code.

Als je niet over deze kennis beschikt, ga dan weg. Dat is standaard 2.01a; begrenzing van competentie. Het is niet toegestaan onwetend zijn.

Dit is een instructie op intern niveau. Ik zal een stagiair niet toestaan contact met een patiënt te hebben, als die stagiair niet in het bezit is van de noodzakelijke wetenschappelijk onderbouwde kennis van de professionele psychologie en deze kennis niet toepast.

Dit geldt autisme, ADHD,  eetstoornissen, en de behandeling van PTSS bij oorlogsveteranen. Het is een professionele plicht om de wetenschappelijk vastgestelde kennis van de professionele psychologie te kennen en toe te passen - Standaard 2.04 van de APA ethische code.

De hechtingstheorie - familiesysteemtherapie - persoonlijkheidsstoornissen - complex trauma.

Kwaliteitsnormen.

Bij het gebruik van het concept "ouderverstoting" binnen de professionele hulpverlening, geeft men geen blijk te voldoen aan de kwaliteitsnormen.

Eerst kennis toepassen!  Als je denkt dat je een nieuwe vorm van ziekte gevonden hebt - NADAT - je eerst de gevestigde kennis van de professionele psychologie hebt toegepast, kom dan met me praten over je "nieuwe ziektevorm" (mijn eerste vraag zal zijn: "Waar is de onderzoeksbasis" - en de onderzoeksbasis moet in verhouding staan tot die voor autisme, ADHD en hechting, dat wil zeggen substantieel). MAAR ... wat we zullen bemerken, dat zodra we de wetenschappelijk vastgestelde kennis van professionele psychologie toepassen - gehechtheid, familiesysteemtherapie, persoonlijkheidsstoornissen, complex trauma - we gemakkelijk complexe familieconflicten rondom echtscheiding zullen oplossen.


De gerenommeerde familiesysteemtherapeut, Salvador Minuchin, heeft een structureel gezinsdiagram voor precies deze pathologie samengesteld; de triangulatie van het kind in het huwelijksconflict door de vorming van een intergenerationele coalitie tegen de beoogde ouder, resulterend in een emotionele afsnijding van de relatie van het kind met de beoogde ouder.

Triangulatie; intergenerationele coalitie; emotionele afsnijding. De gevestigde kennis van familiesysteemtherapie. Denkt u dat het nuttig zou zijn om de gevestigde kennis van familiesysteemtherapie toe te passen op therapie met gezinnen? Jazeker.

Begin daar. Begin met het toepassen van familiesysteem therapie.. Pas die kennis toe.

Een kind dat contact met een ouder weigert. Dat is een probleem van liefde en binding. Het deel in de hersenen dat verantwoordelijk is voor het beheren van alle aspecten van liefde en binding gedurende de hele levensduur (inclusief verdriet en verlies), noemt men het hechtingssysteem. Een kind dat contact met een ouder weigert, geeft blijkt van een ziekte van het hechtingssysteem. Pas de wetenschappelijk bewezen kennis toe over de werking en disfunctie van het hechtingssysteem.Pas de bestaande kennis toe!

Wanneer we kennis toepassen, zullen we dingen repareren. Als we onwetend blijven, zal er niets hersteld worden. 'Breng me de bloedzuigers'. (middeleeuws gezegde).

Craig Childress, Psy.D.
Clinical Psychologist, PSY 18857